Pooperacyjne leczenie pacjenta, ze przeniosl amputacje, konczy sie
gojeniem rany. To dlugotrwaly proces roznej intensywnosci i ukierunkowania. Rozdzielamy pozniejsze leczenie na 3 faze:

1) od amputacji do gojenia rany;

2) od gojenia rany do ostatecznego protezowania;

3) po ostatecznym protezowaniu.

Drugie i trzecie fazy sa rozpatrzone w rozdziale 6.

Od amputacji do gojenia rany.

Zasadniczo ta faza nie rozni sie od takich po innych chirurgicznych ingerencjach na опорно-двигательном aparacie. Jednak ryzyko zaklocen przy gojeniu ran tu jasno powyzej, anizeli przy innych operacjach, zwlaszcza jesli dla gojenia istnieja niesprzyjajace miejscowe i ogolne przeslanki, ze dla naszych pacjentow nader charakterystyczny. Dlatego musimy zwracac wiecej uwagi, czym przy innych ingerencjach, na mozliwe zaklocenia w gojeniu rany, natychmiast ze ich rozpoznawac i przyjmowac potrzebne przedsiewziecia. Najmniejszy blad w pooperacyjnym leczeniu moze doprowadzic do komplikacji, az do ponownej amputacji (dcn. 4.150) i tym samym udaremnic wszystkie wysilki chirurga (ne. rozdzial 7.9).

Gojenie rany zwykle jest zwiazane z naciekiem. Rana kikuta amputacji, ze ma duza powierzchnie i glab, jest nie obroniona od tego. Jednak naciek nie musi naprowadzac do napiecia tkanek, poniewaz to duzo miejscowym zakloceniem krwiobiega i martwica. Niebezpieczenstwo jest zwlaszcza duze, jesli zwyczajny naciek rany jednoczy sie z innymi czynnikami, ktore stworza napiecie tkanek: ponownym krwotokem, miejscowa martwica, rozwojem infekcji albo sztywna manszeta.