У канчатковым выніку пацыент у першы раз пасля ампутацыі пакідае сваю палату. Шматлікім хворым здаецца, што ўсё навакольныя глядзяць толькі на іх куксу. Гэта выклікае прыгнечанасць, няўпэўненасць. Пацыент готаў праваліцца скрозь зямлю або хутка і неўзаметку зноў праслізнуць на сваю койку. Таму мы спачатку дастаўляем пацыента ў гімнастычную залу на крэсле-каталке і зачыняем адсутную нагу ваўнянай коўдрай. У пацыента павінна быць зручная адзежа, зусім не абавязкова трэніравальны гарнітур. Хворага трэба як мага хутчэй пазнаёміць з тымі, хто перанёс аналагічную аперацыю. Мы не можам патрабаваць ад пацыента рэгулярнага падвышэння фізічнай актыўнасці. Менавіта ў пацыентаў з судзінкавымі захворваннямі рэабілітацыя працякае па прынцыпе: «Два кроку наперад, крок назад». Істотнае паніжэнне фізічнай актыўнасці або дрэннае самаадчуванне можна аднесці на рахунак псіхічнага стану толькі тады, калі з упэўненасцю выняткоўваецца аб'ектыўнае (арганічнае) пагаршэнне: парушэнне гаення раны, развіццё інфекцыі, сардэчна-судзінкавая недастатковасць, абвастрэнне дыябету.
Працягласць заняткаў лячэбнай гімнастыкай варта ўсталёўваць з улікам фізічных магчымасцяў пацыента. Спачатку лепш практыкаваць некалькі кароткіх практыкаванняў, але рэгулярна на працягу дня. Не трэба патрабаваць, каб пацыент займаўся цэлая гадзіна — ён усё роўна ў стане рабіць практыкаванні толькі 10 мін, а потым увесь дзень проста сядзіць і нічога не робіць. Пасляаперацыйны перыяд завяршаецца раннім пратэзаваннем, пачатак якога больш або меней супадае з гаеннем раны.