Калі для першаснага зачынення раны бракуе скуры або неабходна выдаліць зорчаты рубец, можна ўжыць розныя выгляды скурнай пластыкі, такія як Т—L-, Y—V-вобразныя або шматкратная Z-вобразная пластыка (мал. 4.10, а, бы; гл. таксама мал.4.2).

Прыклад перасоўванні лапіка прадстаўлены на мал. 4.11, а, б. Мы сталі гушчару ўжываць тэхніку лапіка на двух ножках (гл. мал. 4.3, з. 101), прычым мэты атрымоўваецца дамагчыся часам толькі ў некалькі этапаў з прамежкам паміж імі працягласцю ў некалькі месяцаў (мал. 4.12).

Калі такія метады непрыстасавальныя, а расшчэпленыя лапікі неадэкватныя стану куксы, то варта разгледзець магчымасць пластыкі лапікам на ножцы або вольным лапікам скуры. Нягледзячы на іх вонкавае падабенства з аутохтонной скурай, такія лапікі горш якасцю, таму што ў іх амаль цалкам адсутнічае адчувальнасць. Акрамя таго, сама тэхніка патрабуе вялікіх выдаткаў грошай і часу. Нярэдкія няўдачы. Улічваючы гэта, мы рэкамендуем такія метады ў абмежаваным маштабе. Хірург ні ў якім разе не павінен кіравацца толькі вартасцямі гэтых метадаў. Яны цалкам проціпаказаныя пацыентам з захворваннямі пасудзін.

У нашым распараджэнні ёсць пералічаныя ніжэй метады.

Трансплантант на ножцы

Крыжаваныя лапікі. Прынцып: асноўны лапік пераносяць з икроножной вобласці іншай нагі і хаваюць дэфект на куксе. Каб лапік прыжыўся на новым месцы, неабходна на 6—8 нед накласці пацыенту гіпсавую павязку або замацаваць вонкавы фіксатар (што выглядае ледзь элегантней) і пакінуць канечнасць у даволі няёмкім становішчы. Калі лапік на новым месцы «прыжыўся», яго адсякаюць ад зыходных тканін, а які ўзнікае пры гэтым дэфект зачыняюць расшчэпленымі лапікамі (мал. 4.13. а, бы).

Поспех пры такім спосабе не гарантаваны на 100 %, а ў месцы выкройвання лапіка часта застаецца пачварны рубец.