Калі можна, неабходна прыкласці ўсе высілкі да таго, каб захаваць хоць бы частка ступні. Хай ідзе прамову «толькі» аб яе падэшвеннай паверхні, і менавіта ў пацыентаў з судзінкавымі захворваннямі.

Кукса, пакрытая скурай падэшвы, пераўзыходзіць па якасці любую карацейшую куксу. Мае сэнс выкарыстаць усе шанцы для стварэння такой куксы, нават улічваючы 50 % рызыка паўторных ампутацый, і вось па якіх чынніках.

1. Унікальныя ўласцівасці скуры падэшвы ступні робяць куксу практычна цалкам опороспособной. Нават памяншэнне пляца падэшвы да вобласці пяткі пасля ампутацыі ў заднім аддзеле ступні дазваляе куксе вытрымоўваць поўную нагрузку як мінімум на некалькі крокаў. Опороспособность куксы ступні павялічваецца з кожным сантыметрам па меры падаўжэння апошняй, а такім чынам, павялічваецца і пляц нагрузкі (мал. 4.26, а—у). Адпадае неабходнасць у навучанні пацыента хадзе, а ў шматлікіх выпадках нават і ў пратэзаванні.

2. Дзякуючы фізіялагічным проприоцептивным уласцівасцям падэшвы інвалід атрымлівае неацэнную інфармацыю аб наступным руху, якой ён не зможа мець ні пры адной паўнавартаснай куксе без скуры падэшвы. У хворых дыябетам з парушанай павярхоўнай і глыбокай адчувальнасцю кукса ступні дазваляе больш упэўнена стаяць і хадзіць.

3. Пляц апорнай паверхні пры стаянні на абедзвюх нагах залежыць ад памеру і становішчы ступняў. Яна ўяўляе сабой трыкутнік або трапецыю, праз сярэдзіну якіх праходзіць лінія цэнтра цяжару цела. З прычыны укорочения ступні гэтая паверхня пры стаянні памяншаецца, у то час як пры падоўжных ампутацыях у пярэднім аддзеле ступні практычна захоўваецца. Па магчымасці интактная пляц апоры пры стаянні асабліва важная для пацыентаў з парушэннем сенсорики і моторики, паталогіяй органаў зроку і раўнавагі (гл. мал. 4.26, а—г).