Jesli mozna, trzeba dolozyc wszystkie wysilki do tego, byle zachowac chociazby czesc stopy. Niech rozmowa dotyczy «tylko» o jej podeszwe powierzchnie, i wlasnie u pacjentow z naczyniowymi chorobami.

Kikut, powlokla sie skora podeszwy, przewyzsza za jakoscia jakikolwiek krotszy kikut. Ma sens wykorzystywac wszystkie szanse dla stworzenia takiego kikuta, nawet ze wzgledu na 50 % ryzyko ponownych amputacji, i oto po ktorych przyczynach.

1. Unikalne wlasciwosci skory podeszwy stopy robia kikut praktycznie w calosci опороспособной. Nawet zmniejszenie placu podeszwy do obwodu piety po amputacji w tylnym dziale stopy pozwala kikutowi wytrzymywac pelne obciazenie jak minimum na kilka krokow. Oporosposobnost' kikuta stopy powieksza sie z kazdym centymetrem w miare wydluzenia ostatnia, a wiec, powieksza sie i plac obciazenia (dcn. 4.26, а—в). Odpada koniecznosc w nauczaniu pacjenta chodowi, a w wielu wypadkach nawet i w protezowaniu.

2. Dzieki fizjologicznym проприоцептивным wlasciwosciom podeszwy inwalida otrzymuje bezwartosciowa informacje o pozniejszym ruchu, ktora on nie zmoze miec nie przy jednym pelnowartosciowym kikucie bez skory podeszwy. U chorych cukrzyca z poruszona latwa i gleboka czuloscia kikut stopy pozwala pewniej stac i chodzic.

3. Plac podpierajacej powierzchni przy stojeciu na obu odnozach zalezy od rozmiaru i polozenia stop. Ona jest trojkatem albo trapezem, przez srodek ktorych przechodzi linia centrum ciazenia ciala. Wskutek skracania stopy ta powierzchnia przy stojeciu maleje, podczas gdy przy podluznych amputacjach w przednim dziale stopy praktycznie zachowuje sie. Mozliwie интактная plac opory przy stojeciu jest zwlaszcza wazny dla pacjentow z zakloceniem сенсорики i motoryki, patologia narzadow wzroku i rownowagi (ne. dcn. 4.26, а—г).