Пры добрай куксе пярэдняга аддзела ступні пратэз патрэбен, але далёка не заўсёды. Пасля ампутацый, пачынальна ад узроўня сустава Лисфранка і праксімальней, застаюцца опороспособные куксы, і пацыент нават без пратэза можа рабіць на такой куксе некалькі крокаў па кватэры (мал. 4.58, а—у). На вялікую адлегласць хада без пратэза, які патрабуе ўтрыманні на галёнкі, немагчымая.

Пры ампутацыях, праводжаных на суставах Лисфранка і Шопара, неабходна разгледзець альтэрнатыву па захаванні пальцаў (гл. мал. 4.51, а—е). Перавагі і падрабязнасці метаду выкладзеныя раней.

Пры вялікім падабенстве ампутацый суставаў Лисфранка і Шопара неабходна паказаць на іх асаблівасці.

Сустаў Лисфранка (гл. мал. 4.57, а, бы). Экзартикуляция па лініі сустава Лисфранка, утваранага малымі косткамі предплюсны, з аднаго боку, і плюсневыми косткамі — з іншай, мае дрэнную рэпутацыю [Murdoch, 1983]. Не дзіўныя няўдачы, калі разумець экзартикуляцию даслоўна. Лінія сустава праходзіць не плыўна, а зігзагападобна. Асабліва выступаюць з лініі II плюсневая, предплюсневая косткі і фалангі пальца. Пры чыстай экзартикуляции атрымліваецца кукса, асобныя косткі якой дбайна не падагнаныя. Калі жа пашыраць экзартикуляцию да ампутацыі, то можна сапраўды зраўнаваць даўжыню касцяных куксаў сябар з сябрам, з падэшвеннага боку закруглить косткі і атрымаць у функцыянальным стаўленні паўнавартасную куксу.