Przy dobrym kikucie przedniego dzialu stopy proteza jest potrzebna, ale daleko nie zawsze. Po amputacjach, zaczynajac od poziomu stawu Lisfranka i проксимальнее, zostaja опороспособные kikuty, i pacjent nawet bez protezy moze zrobic na takim kikucie kilka krokow po mieszkaniu (dcn. 4.58, а—в). Na duza odleglosc chod bez protezy, ktora zada utrzymania na goleni, jest niemozliwy.

Przy amputacjach, ze przeprowadzaja sie na stawach Lisfranka i Szopara, trzeba rozpatrzyc alternatywe po utrzymaniu palcow (ne. dcn. 4.51, а—е). Przewagi i szczegoly metody wylozyly sie przedtem.

Przy duzym podobienstwie amputacji stawow Lisfranka i Szopara trzeba wskazac na ich wlasciwosci.

Staw Lisfranka (ne. dcn. 4.57, a, by). Ekzartikuljacyja po linii stawu Lisfranka, ze stwarza sie malymi koscmi предплюсны, ze jednej strony, i плюсневыми koscmi — z inna, ma zla reputacje [Murdoch, 1983]. Sa nie dziwne pechy, jesli rozumiec экзартикуляцию doslownie. Linia stawu проходит nie plynnie, a zygzakowaty. Zwlaszcza wystepuja z linii II плюсневая, предплюсневая kosci i klykcie. Przy czystej экзартикуляции wychodzi kikut, oddzielne kosci ktorego rzetelnie sa nie podgonione. Jesli ze poszerzac экзартикуляцию do amputacji, to mozna dokladnie zrownac dlugosc kostnych kikutem jeden z jednym, ze podeszwy strony zaokraglac kosci i otrzymac w funkcjonalnym stosunku pelnowartosciowy kikut.