Po amputacjach przez диафиз (rurkowatej kosci) nawet przy samym щадящем stosunku do tkanek zostaja kikuty kosci, ktore przy przetaczaniu впиваются do podeszwy, wywoluja bol, ze spotykaja sie ostrzami, przy neuropatiach wierca skore i moga doprowadzic do utworzenia dziurkujacego wrzodu stopy (ne. dcn. 4.40).

Technika przeprowadzenia operacji

Kostne kikuty powinny byc rzetelnie zaokraglone ze podeszwy strony i z bokow. Kikuty kosci tylko wowczas dotrwaja obciazenie, kiedy beda okryte miekkimi tkankami podeszwy. Blizna musi rozmieszczac sie na tylowej stronie stopy, poza strefa obciazenia, i przesuwac sie w stosunku do kostnej podstawy.

Jesli w rozporzadzeniu lekarza nie ma dostatecznej ilosci tkanek podeszwy, to skore, ze teoretycznie zachowala sie, ze tylowej strony stopy lepiej opuscic na kosc kikuty albo zakryc koniec kikuta skornym transplantatem. Takie kikuty nie w stanie dlugo wytrzymywac obciazenie. Poza tym, przy porazce miekkich tkanek podeszwy, w szczegolnosci przy mechanicznym urazie, poparzeniach otwartym plomieniem albo goracymi plynami stwarzaja sie kontraktura miekkich tkanek i zepsute ustawienie przedniego dzialu stopy w polozeniu podeszwy zginania (dcn. 4.38, a, by; dcn. 4.39, а—е). W takiej sytuacji w naszej praktyce oddajemy przewage kostnemu kikutowi przykrocic na tyle, byle опилы kosci byly powlokly sie skora podeszwy. Wyjatkiem sluzy obszerna warstwa wszystkich miekkich tkanek stopy. Rozszczepione skorne galganki wykonuja wlasciwa nim funkcje tylko wowczas, kiedy oni nie leza bezposrednio na kostnej tkance, zachowujac смещаемость skory. Dzieki temu przy protezowaniu osiaga sie rownowaga za pomoca stworzenia elastycznego loza dla kikuta stopy.